Rezultaty doświadczeń i studiów nad przebiegiem walki, jakie dokonały się w latach 1908 – 1940 w Shanghai Municipal Police, odcisnęły wielki wpływ na sposobie prowadzenia walk podczas II wojny światowej, a ich wpływ trwa do dzisiaj. Fairbairn był postacią prominentną, może największą, ale nie jedyną, która wyróżniała się w tych burzliwych czasach. Wielkie uznanie zyskał choćby jeden z jego uczniów i podwładnych Dermot Michael „Pat” O’Neill.


„Pat” O’Neill, zdjęcie z lat 50-tych.

O’Neill wstąpił do SMP w 1925 roku, mając 20 lat. Z pochodzenia był Irlandczykiem, jako nastolatek podróżował do Chin i osiedlił się w Szangahju. Tu zainteresował się azjatyckimi sztukami walki. Swoje nauki zaczął od kilku systemów „chińskiego boksu”, jak wówczas nazywano to, co my dzisiaj określamy jako „kung fu”. Twardy charakter, zdolności i poświęcenie studiom sztuk walki zwróciły na niego uwagę W.E. Fairbairna. Z czasem „Pat” O’Neill został sierżantem i instruktorem w Reseve Unit.

Obok stylów chińkich oraz Defendu pod okiem Fairbairna, O’Neill poświęcił się judo.  Trenował tę sztukę jako jeden z nielicznych cudzoziemców w czasach Jigoro Kano (jego bezpośrednim nauczycielem był Uchijima), osiągając niezwykle wysokie stopnie wtajemniczenia. Na przełomie lat 30- i 40-tych został uhonorowany stopniem Godan, piąty dan. Obok judo, w czasie swojego pobytu w Japonii zajmował się także Kempo. Wszystkie te nauki oraz doświadczenia ze służby na ulicy wpłynęły na wpracowanie własnego systemu walki O’Neilla, którego nauczał przed wojną marines stacjonujących w Szanghaju, a potem komandosów w jednej z najsłynniejszych jednostek II wojny światowej.

W 1942 r. Kanada i USA podjęły decyzję o utworzeniu wspólnej jednostki specjalnej, początkowo przeznaczonej do walki na tyłach wroga w warunkach zimowych i górskich. Jednostka została nazwana 1st Special Service Force. Przydział, dowództwo i żołd były kanadyjskie. Mundury, ekwipunek, wyżywienie, obiekty, transport i inne wydatki były amerykańskie. Regulamin dyscypliny miał obowiązywać żołnierzy według ich przynależności narodowej. Niespełna 700 żołnierzy było podzielonych na 3 tzw. regimenty w sile kompanii oraz na pododdział wsparcia. Proporcje narodowościowe ustalono na pół na pół.

Ostre konflikty pomiędzy nacjami wybuchły od samego początku. Kanadyjczycy przydzieleni do jednostki byli świetnie wyszkoleni i zdyscyplinowani, podczas gdy amerykańscy ochotnicy stanowili ich całkowite przeciwieństwo.  Wynikało to ze sposobu naboru do tej jednostki zastosowanego w US Army, który preferował ochotników uprzednio pracujących jako drwale, strażnicy leśni, myśliwi itp.

Konflikty na tle narodowościowym i ambicjonalnym stały się częścią legendy. Z czasem, w miarę postępów w szkoleniu, wygasały, a w ich miejsce pojawiły się więzi, które uczyniły z tego zlepku twardą i spójną jednostkę, gotową do przeciwstawienia się każdemu przeciwnikowi. Jej skuteczność była tak wielka, że z czasem zyskała sobie miano Devil’s Brigade, Brygady Diabła, nadane im podobno przez Niemców.

Szkolenie jakie przeszli było rygorystyczne i intensywne. Obejmowało taktykę walki za liniami przeciwnika, walkę wręcz, użycie materiałów wybuchowych, spadochorniarstwo, wspinaczkę, narciarstwo, prowadzenie działań wojennych w górach i inne. Walki wręcz nauczał ich Dermot „Pat” O’Neill.

Wynikło to stąd, że w tym samym 1942 roku Fairbairn został oddelegowany do OSS. Wkrótce ściągnął tam O’Neilla, a gdy pojawiła się potrzeba przydzielenia instruktora walki wręcz do nowo tworzonej jednoski, zaprotegował na to miejsce właśnie jego.

O’Neill całkowicie odnalazł się w nowym środowisku. Uczył komandosów swojego systemu walki i uczestniczył w tworzeniu wyposażenia niezbędnego do realizacji zadań tej jednostki, jak choćby noża V-42. Po zakończeniu okresu szkolenia, gdy1st SSF została wysłana do walki, O’Neill odmówił pozostania na tyłach i zadeklarował, że ponieważ szkolił tych ludzi, powinien tak samo walczyć ramię w ramię z nimi. Tak się też stało. Pozostał w jednostce w randze kapitana.

Jego system potwierdził wielokrotnie swoją skuteczność w czasie walk. O’Neill wpłynął tym samym znacznie na ukształtowanie się wojskowych systemów walki w bliskim kontakcie w US Army i US Marines.