Komentarze do: Pozorant na kierunku strzelania

Autor: Marcin

Marcin — Sun, 29 Aug 2010 10:54:12 +0000

Wiesz, sądzę, że to kwestia znamienna, rodzaj pewnego atawizmu. Zawsze wzbudza zaufanie facet, który po pierwsze wie, co mówi i robi, po drugie nie boi się działania. Pewność siebie, niekiedy demonstrowana ponad miarę, przejmowanie przywództwa, rzucanie wzywania trafia ludziom do przekonania. Zresztą poniekąd pod pewnymi względami jesteśmy zwierzętami i wyczuwamy autentyczną pewność siebie, odróżniając od fałszywej. Fairbarn musiał to mieć.
Ludzi trzeba umieć nieco zdyscyplinować, a następnie zainteresować konkretną, ale obszerną wiedzą, demonstrując przy tym umiejętności: swobodę i pewność posługiwania się bronią, akcentując realne i ważne sprawy. Takie mam refleksje i spostrzeżenia. No i adresować swoje przesłanie najlepiej do chętnych do pracy ludzi, a nie zgrai malkontentów, o co u nas trudno.

Autor: Marcin R

Marcin R — Sat, 28 Aug 2010 21:02:22 +0000

Z tego co słyszałem Fairbairn był bardzo szanowany przez uczestników szkoleń, mimo że stosował niekonwencjonalne metody nauczanie szkoleni w pełni mu ufali.

Autor: Marcin

Marcin — Sat, 28 Aug 2010 17:00:39 +0000

Po lewej stronie ekranu widać pozoranta trzymającego pistolet. Instruktor musiał mieć nerwy, bo przecież facet mógł opatrznie zrozumieć ćwiczenie i strzelić odruchowo do niego :) Ale poważnie mówiąc, ponoć w plutonach specjalnych, poprzednikach dzisiejszych SPAT/SAT także podczas naboru zdarzały się sprawdzania tego rodzaju. Podobno podczas jednego z takich młody milicjant, nie znający “obyczajów” wywinął kolegom zaskakujący “numer”. W trakcie, gdy dwaj komandosi otworzyli do tarcz po jego bokach ogień z pm, wykonał pad, przeładował pistolet i wymierzył do nich. “Ogień” od razu ustał … a “napastnicy” zalegli.

Autor: Marcin R

Marcin R — Wed, 11 Aug 2010 09:31:21 +0000

system szkolenia nie powinien być sztucznie rozdzielany na strzelanie i walkę wręcz – to oczywiste, oba elementy powinny się wzajemnie uzupełniać.

Autor: Marcin

Marcin — Wed, 11 Aug 2010 08:16:29 +0000

Oczywiscie ! I dlatego warto tak ćwiczyć, wrażenie jest zdumiewające. A i wszelkie “kwestie towarzyszące” wracają do właściwych proporcji. Właściwe nastawienie, znoszenie stresu, podzielnosc uwagi i szybkosć reakcji można dobrze kształtować treningiem walki wręcz, w tym także wplatanym w cwiczenia strzeleckie.

Autor: Marcin R

Marcin R — Tue, 10 Aug 2010 21:06:23 +0000

przede wszystkim za pierwszym razie nawet w kontrolowanych warunkach poczujesz jak to jest być z drugiej strony lufy – a to daje dużo do myślenia o tym co mógłbym zrobić a raczej na co pozwoliłby mój mózg i instynkt…

Autor: Marcin

Marcin — Tue, 10 Aug 2010 20:11:34 +0000

Jeżeli faktycznie chce się kompleksowo przygotować kogoś do prawdziwych działań to pomysł jest niezły. Zwyczajne strzelanie na skupienie w tempie 75% normalnej szybkości, z dobyciem, obsługą itd., to już “coś”: zachowanie bezpiecznych kątów usytuowania lufy. tarcze ustawione powiedzmy 20m od stzrelców, ćwiczący stojący kilka metrów od siebie, naturalnie w odstępach przynajmniej 1 metra. Przyzwyczajenie do towarzyszących strzałowi huku i błysków, trzasku pocisku przelatującego obok. Sądzę, że uczeniu skutecznego stzrelania musi towarzyszyć nauczanie odpowiedzialności strzału. Wobec metod walki np. SWAT z lat 80 podnoszono zarzut, że są skuteczne, za to zbyt brawurowe. Stąd m.in. wzięła się zmodyfikowana technika otwierania ognia do celu za nami: najpierw obraca się głowa (co jest logiczne z uwagi na budowę ciała), potem “idzie reszta”.

Autor: slawkas

slawkas — Mon, 15 Feb 2010 16:49:37 +0000

@Shrek: Coś będzie – goście w drodze :)

Autor: Shrek

Shrek — Mon, 15 Feb 2010 12:29:50 +0000

Sławku czekamy za następny wpis. Pozdrawiam serdecznie

Autor: Marcin. R

Marcin. R — Thu, 11 Feb 2010 21:36:25 +0000

A dla mnie światowa czołówka to KAŻDY kto dobrze zamiata na swoim podwórku, najlepiej cicho i precyzyjnie.