Trzeba by popatrzec na stare fotografie ew. poszukac gdzie indziej, w ktorej rece uzbrojony mezczyzna nosil laske, co w sytuacji gdy uzyczal ramienia kobiecie etc.

Rzeczywiście wybór jednostronność a symetryczność to bardziej ogólne zagadnienie, ze swoimi za i przeciw, natomiast w tym konkretnym przypadku chodzi mi właśnie o tego rodzaju podejście do jednostronności. O ile przy działaniu samymi rękoma strona, na którą zakładana jest dźwignia nie ma większego znaczenia (ręce są z natury symetryczne), to w chwili gdy mamy przyrząd, który zależnie od sytuacji musielibyśmy przekładać z jednej ręki do drugiej i to będąc w sytuacji stresowej, to wówczas o błąd jest o wiele łatwiej i można w efekcie roztrwonić chwilową przewagę (pozycję do dźwigni trzeba uprzednio wypracować). Lepiej jest zatem mieć z góry ustalony schemat.

Na marginesie należy jednak podkreślić, że tego rodzaju rozważania to jest tylko komentarz, natomiast w samym tekście podręcznika w opisach tych technik jest wyłącznie suchy instruktaż.

Co do “jednostronnosci” technik to sadze, ze bylo to spowodowane zasada stosowana przez duza czesc instruktorow, ze szkoda czasu na cwiczenie slabej strony, ktora po dlugim czasie i ciezskim treningu bedzie byc moze rownie dobra jak obecnie dominujaca. Zamiast tego warto rozwijac strone silna.

Opozycja do takiego podejcia do treningu jest powszechna symetria, ktora mnie kojarzy sie z “wachlarzem technik”, odpowiednim “zasobem kombinacji” i pokazami “sztuk walk” ;)