@Marcin: Doceniam Twój sarkazm:) Rób co uważasz. Pamiętaj, że zawsze tu jesteś dobrze widziany i ceniony.

Sprawa JAK, czyli stosowanie skomplikowanych technik strzeleckich to główny powód niezrozumienia jak można używać broń krótką. Sygnalizowałem to już w tekście. Przyjmuję do wiadomości, że widzisz tu problem, tak jak większość instruktorów. Mniejszość, w tym ja, ma swoje doświadczenia i stosuje inne techniki, nie ma takich problemów. Każdy może pozostać przy swoim, JA na tym nie tracę ;)

W każdym razie, skoro już lekko rzuciłeś strzelanie w odległości 5 m (oczywiście wiesz dlaczego taki akurat rząd wielkości?), to napiszę tak: w ciągu 1 (jednych, pierwszych) zajęć, przy zużyciu kilkudziesięciu sztuk amunicji, jestem w stanie każdego wprowadzić w dynamiczne strzelanie w obrębie kilku metrów, czyli zasadniczym dla close-combat dystansie. Będzie to celne strzelanie w ruchu i do celów ruchomych, bez użycia przyrządów celowniczych. W stylu, który Ty zdajesz się reprezentować, a ja sam tak kiedyś strzelałem, takie rzeczy uważane są za nadzwyczajne umiejętności, do których trzeba długo dochodzić i zużyć mnóstwo amunicji. Ja wiem swoje, mam filmy i świadków oraz środowisko, które takie rzeczy robi. Ty wiesz swoje, i masz za sobą powszechną opinię i dominującą na strzelnicach i w służbach praktykę. Czy jest tu jakiś sens dalej dyskutować w internecie o tym? Nie jest to pierwsze spotkanie takich poglądów i jeszcze nikt nikogo wirtualnie nie przekonał.

Dopiero potem, gdy już wiemy JAK, wtedy wtórnie pojawia się temat, jakie cechy konstrukcyjne powinna mieć broń. Np. broń, którą opisujesz, jest szeroko rozpowszechniona na świecie. Tyle, że głównie jako broń boczna, czyli dupna… Na sztukę lub na zapas. Z drugiej strony weźmy pistolet Stieczkina, opracowany w latach 40-tych. Nie spełnia ani jednej cechy konstrukcyjnej, która według Ciebie powinna charakteryzować pistolet jako broń ofensywną. Tymczasem ten pistolet odegrał swoją rolę podczas SZTURMU na Dubrowce, ze względu na warunki przemieszczania się. Dobrze, że oni nie wiedzieli, że z tą bronią tak nie można… Paradoks, czy po prostu różne zagadnienia? Takich przykładów jest masa, zresztą większość z tych co znam dotyczy świata zachodniego.

Broń powinna pasować do tego co się robi, to jasne, ale i już sama konieczność dopasowania do użytkownika determinuje, że nigdy nie gędzie to jeden określony typ, albo określona grupa cech. ZAWSZE ktoś będzie sądził inaczej i będzie w stanie udowodnić, że ma rację.

Dalej także poruszasz jeszcze parę spraw już zupełnie nie związanych z tematem, więc je tylko krótko skwituję.
“Gun guru” Cooper nie żyje, nie będziemy się nad nim pastwić. Jego “nauki” jeszcze długo będą się odbijać czkawką.
System u nas znany jako “izraelski” to lipa.
Sprawy z przeszłości są troszeczkę bardziej bogate niż się na ogół sądzi. Znane są liczne udokumentowane fakty, można powiedzieć, że wszystko już było i wiele popularnych mniemań o przeszłości i współczesności taktyki i strzelectwa okazuje się całkowicie błędnych.

broń zmienia się głównie dlatego, że odmienne bywają doświadczenia i potrzeby użytkowników. Wiekszość strzelców ma zresztą potrzeby nieuświadomione. Najwięcej ma zaś wmuwione przez środowisko w którym się obracai kulturę w jakiej żyje. Stąd kult M1911 w USA, który choć jest niezłą konstrukcją, to nie jest niczym cudownym. Nie spełnia również wielu kryteriów broni do reakcji na gwałtowny atak.
Nie tweirdzę, że jest uniwersalny pistolet.
Przeciwnie takiego nie ma, lecz pistolet z uwagi na swoje cechy ergonomiczne doszedł do kresu swego rozwoju – ma za sobą 120 lat histroii i stał się dojrzałym urządzeniem.
Obecnie istniejace możliwosci noszenia broni w stałej gotowości i bezpiecznej bez manipulacji dodatkowych, szybko i za każdym razem tak samo, błyskawiczne obsługi i zastosowania przy ograniczonej widoczności są w jednym narzędziu bezprecedensowe. Cały wiek XX to próby umieszczenia tych cech w jednym – największy sukces osiagały pistolety kompilacyjne – łączące wiele porządanych cech tj. Walther PP, Glock 17.

Koncepcję miałem tu na mysli ofensywną, bo tak zrozumiałem sens artykułu. Takie pomysły istaniały w CQB własnie w latach 80. Przed i w czasie I w.ś. koncepcja ofensywnego użycia broni krótkiej brała się raczej z braku pm przynajmniej w zastosowaniach militarnych (magazynek Tatarka do P.08).

Mam także pewne doświadczenie w tym zakresie, chociaż nie tak pełne jak Twoje. Muszę powiedzieć, że niezależnie od stopnia profesjonalizmu instruktora posługiwanie się bronią krótką jest trudniejsze. No chyba, że uczy się spokojnego stzrelania na dystansie 5m, lecz to nie odpowiada żadnym realistycznym założeniom taktycznym -celem takiego ćwiczenia może być pierwszy kontakt lub rekreacja.
Broń długa jest oparta o ciało, zaś krótka służy stzrelaniu z wolnej ręki – to sedno sprawy. Szkolenie z posługiwania się pistolete musi być dłuższe, bardziej złożone i zidywidualizowane. Wyniki strzelań w policji i ochronie pokazują to jednoznacznie, co obserwowałem wielokrotnie.

Opisywanie technicznych specyfikacji broni przy tej tematyce o tyle mija się z celem, że jest to drugorzędne w stosunku do poruszanych spraw. Wiele typów broni znakomicie się sprawdziło kiedyś w praktyce, ale wyszły z użycia, bo pojawiły się nowsze konstrukcje. Ten sam los czeka w przyszłości broń będącą obecnie na topie. Zresztą nawet równolegle w tych samych czasach zawsze są dokonywane przez użytkowników odmienne wybory typów broni. Gdyby jakaś kontrukcja była idealna do wszystkich zastosowań i dla każdego, to cały świat byłby uzbrojony na jedno kopyto i nigdy tego nie zmieniał. Wiadomo, że tak nie jest. Niezmienne pozostają jedynie zasady.

Koncepcję ofensywnego użycia broni krótkiej można przenieść dużo dalej w przeszłość niż lata 80-te. Żeby nie zagrzebać się zbytnio, to w tej chwili możemy powiedzieć spokojnie o latach poprzedzających I wojnę światową. Jak piszę w artykule, jest to pogląd okresowo podważany i odkrywany na nowo, ale zawsze jest on obecny tam, gdzie broni się używa często.

Co do szkoleń, to uważam pistolet za najbardziej “metodyczny” rodzaj broni, gdzie są obecne wszystkie procedury obsługi i są one łatwe do wprowadzenia. Nabranie w tym wprawy to już kwestia własnej pracy. Analogicznie jest z technikami walki bronią. Dlatego właśnie od pistoletu powinno zaczynać się szkolenie strzeleckie i zwykle tak się dzieje jeśli są warunki. Podczas nauczania technik walki bronią problemem jest czasem “wyłączenie komplikatorów” wynikających ze szkoleń opartych na nierealistycznych zasadach, ale tak jak napisałem w artykule, jeśli ktoś ma wątpliwości, to nie da się tego przezwyciężyć wyłącznie samym przekonywaniem, to trzeba pokazać.